Wystawa "Mojo" Macieja Zienia

 

W 2001 roku w Pałacu na Wyspie odbywa się debiutancki pokaz kolekcji młodego projektanta. Maciej Zień stawia pierwsze kroki w świecie mody. Nikt jeszcze nie wie jak potoczy się jego kariera. Szybko zdobywa rozgłos i uznanie. Jego kolekcje zostają docenione w Europie. W Polsce osiąga szczyt kariery w bardzo młodym wieku doświadczając gorzkiego smaku sukcesu: „odkrycie polskiej mody”, Kreator i wreszcie Skarabeusz. W wieku 40 lat wraca do Pałacu aby ponownie zaprezentować swoją pracę. Tym razem w formie wystawy. Nie jest to retrospektywa. Maciej Zień czaruje widzów, rzuca zaklęcie, otwiera nowy rozdział.

MOJO – najnowsza kolekcja projektanta jest inspirowana epoką stanisławowską, letnią rezydencją Króla i wydarzeniami, które miały tu miejsce. Pałac to kopalnia tematów ikonograficznych, scen rodzajowych, alegorii, motywów fauny i flory po które sięga projektant. Jedwabne żakardy, najlepszej jakości muśliny, organzy, ręczne hafty i nowoczesne printy, klasyczne kroje oraz oryginalne dodatki – tak przedstawia się kolekcja MOJO zaaranżowana w pomieszczeniach Pałacu na Wyspie. Autorką kolaży, które zdobią suknie Zienia, jest Rita Zimmermann, artystka, która współpracowała między innymi z domem mody Gucci. Połączenie wyjątkowego spojrzenia Zimmermann z doświadczeniem i wizją Zienia daj piękną opowieść w postaci kolekcji, która jest próbą odpowiedzi na pytanie: kim mogłaby być współczesna mieszkanka Pałacu…?

Maciej Zień. Mojo
07.05 - 07.06.2019 r.

Pałac na Wyspie, Muzeum Łazienki Królewskie
Kuratorka: Anna Walewska

Wystawa zorganizowana przez Maciej Zień Atelier
Współorganizator: Muzeum Łazienki Królewskie
Mecenas wystawy: Perlage
Manekiny użycza: Antares
Patroni medialni: Elle, Elle Decoration, Ströer, Gala

24 kwietnia 2019 r. – W Pałacu na Wyspie w Łazienkach Królewskich w Warszawie Maciej Zień przedstawił swoją najnowszą kolekcję, zatytułowaną „Mojo”. W letniej rezydencji Stanisława Augusta Poniatowskiego – ostatniego króla Polski, projektant zaprezentował trzydzieści pięć sylwetek nawiązujących do bogatych zbiorów malarstwa i rzeźb oraz do klasycystycznej architektury obiektu. Pokaz otworzyła topmodelka Charlotte Tomaszewska, twarz kampanii kolekcji projektanta na obecny sezon.

„Mojo” to próba wyobrażenia, jak wyglądałby styl życia współczesnej mieszkanki pałacu. W tej niezwykle romantycznej kolekcji projektant odzwierciedla jej rytm dnia, od niespiesznego poranka przez wypełnione służbowymi obowiązkami popołudnie, po wieczorne wielkie wyjście. Wszystkie trzy odsłony kolekcji to hołd złożony kobiecości i klasycznemu pięknu.

– Najnowszą kolekcją wyruszam w sentymentalną podróż. Blisko dwie dekady temu właśnie w Łazienkach miałem swój pierwszy profesjonalny pokaz. Dziś powracam do nich, także w wymiarze symbolicznym. Mimo wielu inspiracji, które na przestrzeni lat towarzyszyły mi w pracy twórczej, sztuka nadal pozostaje bowiem najważniejszą z nich – mówi Maciej Zień.

Tytułowe „Mojo”, zaczerpnięte z piosenki gościa specjalnego pokazu – tria Sorry Boys – oznacza talent, dar czy urok, ale też magiczny talizman. Stąd kolekcja nasycona jest symboliką. To motywy nawiązujące do astrologii, licznie występujące także w malarstwie ściennym Pałacu na Wyspie. U Macieja Zienia przyjmują zarówno formę literalną, jak w przypadku zodiakalnego lwa, wytłoczonego na jednej z żakardowych sukni, jak i metaforyczną – w aplikacjach z opalu będącego amuletem bliźniąt czy charakterystycznej dla byka czerwieni. Symbolizujące tajemnicę i niewinność perły znajdziemy na sukniach i w dodatkach. Alegorie z rycin i obrazów eksponowanych w Łazienkach odzwierciedlono z kolei w naniesionych na jedwabie kolażach.

Autorką kolaży jest Rita Zimmermann, znana ze współpracy z marką Gucci czy zespołem Clean Bandit. W tych unikatowych, małych dziełach sztuki artystka przetworzyła cyfrowo fragmenty rzeźb, malarstwa i grafik, bawiąc się ich skalą i żartobliwie kompilując. Dzięki temu przywodzą na myśl twórczość surrealistów i wnoszą do kolekcji szczyptę humoru.

W kontrze do powściągliwej kolorystyki, opartej na czerni i bieli, jedynie urozmaiconej żywymi akcentami czerwieni, żółci, kobaltu czy cyjanu, projektant zdecydował się na spektakularną ornamentykę z dominującymi wzorami floralnymi oraz na luksusowe tkaniny. Wrażenie robią muśliny, w tym trójwarstwowe z lureksową nitką, połyskujące welury, szlachetne wełny, jedwabie z nadrukami oraz jedwabne żakardy.

„Mojo” to krawiectwo najwyższej próby. Laserowo wycinane kwiaty, w połączeniu z misternym haftem, sprawiają wrażenie trójwymiarowych. Ręcznie wykonane aplikacje to ukłon w stronę haute couture. Znakomicie skrojony welurowy garnitur i marynarki smokingowe z wełny, wykończone satyną Duchesse, zachwycają kunsztem i precyzją rzemiosła.

W kolekcji nie mogło zabraknąć sukni koktajlowych i wieczorowych, znaku firmowego projektanta. Wyróżnia się suknia z motywem liści, z golfem i peleryną zapożyczoną z trenczu. Uwagę zwracają również utrzymane w duchu „New Look” gorsetowe kreacje bez ramiączek, w tym suknia inspirowana wodą Perlage, jednego z partnerów pokazu. Wyjątkowym modelem jest też żakardowa suknia ze zdobieniami w eklektycznym stylu chinoiserie.

„Mojo” to jednak również tak oryginalne sylwetki, jak luksusowe, jedwabne pidżamy i nonszalancki szlafrok z piór, mający szansę stać się nowym klasykiem projektanta. Klasą samą dla siebie jest zaś jedwabna, ręcznie haftowana suknia ślubna. Transparentna, z zabudowanym dekoltem i wykończona golfem urzeka jednocześnie skromnością i zmysłowością.

Kolekcję uzupełniają biżuteryjne akcesoria. Szkatułkowe torebki, ozdobione perłami spinki do włosów i kolczyki w kształcie pawich piór sprawiają, że „Mojo” to kolekcja wystawna i zrealizowana z rozmachem. Akcentuje ją także stworzona specjalnie na potrzeby pokazu linia butów Baldowski by Zień. Czółenka z piętami pokrytymi strusimi piórami, niebotycznie wysokie kozaki ze skóry czy szpilki z satynowymi kokardami to tylko niektóre z wyróżniających się modeli.

Podkreślający zmysłowość kolekcji eteryczny, porcelanowy makijaż wykonano profesjonalnymi kosmetykami Neo Make Up. Za fryzury odpowiedzialna była marka Kemon. Wyjątkową dekorację wybiegu – rzeźby z czekolady, nawiązujące do dzieł sztuki w Łazienkach Królewskich – dostarczył partner pokazu, marka Wedel.

Od 7 maja do 7 czerwca 2019 r. kolekcję będzie można oglądać na ogólnodostępnej wystawie na pierwszym piętrze Pałacu na Wyspie w Łazienkach Królewskich w Warszawie.

GWIAZDY O ZIENIU

Mogłabym historię Maćka mocno podkoloryzować jako jego wieloletnia przyjaciółka. Nie ma jednak najmniejszej potrzeby - jego talent broni się sam. Maciek jest artystą multidyscyplinarnym. To już nie tylko moda, ale również sztuka i wnętrza stały się jego pasją, którą realizuje. Jestem pewna, że na tym nie koniec. Jego wrażliwość, szczególne poczucie estetyki, subtelna praca z każdą materią oraz ciekawość świata sprawiają, że rozwija się na wielu płaszczyznach. Co najważniejsze, czego się nie dotknie, robi to doskonale. Dla mnie niezwykła jest radość z jaką przystępuję do każdego nowego projektu. Często to obserwuje, więc wiem o czym mówię. Z okazji okrągłego jubileuszu życzę mojemu ulubionemu projektantowi aby tę radość w sobie zachował. To wielkie szczęście robić w życiu to, co się kocha.

Aneta Kręglicka - bizneswomen, modelka i Miss Świata 1989 r.


Maciek Zień jest w polskiej modzie od lat arbitrem taktu i elegancji. Projektowane przez niego sukienki są zmysłowe, subtelne i ultrakobiece. Najwyższej klasy tkaniny, perfekcyjny krój sprawiają, że w jego kreacjach zawsze czułam się wyjątkowo i komfortowo. To prawdziwa przyjemność odkrywać co sezon nowe kolekcje Maćka będąc jednocześnie wierną ambasadorką jego wielkiego talentu.

Małgorzata Kożuchowska - aktorka teatralna, filmowa i telewizyjna.


Maciej Zień to szalenie wszechstronny artysta o bardzo wyrazistym własnym stylu. Z równą lekkością, wyczuciem konwencji tworzy kostiumy baletowe, teatralne, modę haute couture jak i casualową. Z niezwykłym wyczuciem dobiera kreacje do konkretnej osoby. Przez lata naszej współpracy nigdy nie czułam się przebrana, natomiast zawsze wyjątkowo.

Maja Ostaszewska - aktorka teatralna, filmowa i telewizyjna.

IDEA WYSTAWY "MOJO" W KREACJACH MACIEJA ZIENIA

Dekoracje rzeźbiarskie oraz malarskie Pałacu na Wyspie stanowią wyraz tego, co było ważne dla Stanisława Augusta. Odnoszą się do znanych rozwiązań ze sztuki renesansowej, pracy Rafaela w Stanzach Watykańskich – przedstawiania storii, personifikacji oraz alegorii. Wielką inspiracją była sztuka i kultura francuska, w której nie brakuje odniesień do mitologii czy uniwersalnych tematów filozoficzno-egzystencjalnych.

W dekoracji zewnętrznej oraz we wnętrzach parteru szczególnie wyraźny jest motyw czterech żywiołów i porządku kosmicznego. Projektant przy tworzeniu najnowszej kolekcji „Mojo” (ang. czar, urok, zaklęcie) wielokrotnie nawiązywał właśnie do tych elementów. Prezentowana suknia, otwierająca wystawę, odpowiada żywiołowi wody. Jest on szczególnie istotny dla tego miejsca i posiada wiele asocjacji. Pierwotnie główną częścią budynku, „Łazienki Lubomirskiego”, była sala z fontanną, nawiązująca do mitologicznego źródła Hippokrene, symbolu natchnienia.

W przedpokoju Pałacu w jednej z nisz ustawiono posąg Afrodyty Anadyomene, czyli „wynurzającej się z wody”, do której to figury bezpośrednio odwołuje się projektant w swojej realizacji. Należy zwrócić uwagę na powtarzający się w dekoracji Pałacu motyw muszli – symbolu nieśmiertelności i Wenus, bogini miłości, piękna, kwiatów i pożądania, która narodziła się z morskiej piany. W galerii obrazów na parterze znajduje się także replika rzeźby Wenus Medycejskiej.

Suknia Wodnika. Osoby spod znaku Wodnika związane są z żywiołem powietrza, a ich planetą jest Uran. Wodniki nie lubią utartych schematów i ustalonych reguł. Zawsze patrzą do przodu.

Zaprezentowana suknia pochodzi z serii prac będących efektem współpracy projektanta z Ritą Zimmermann. Tym razem artystka stworzyła kolaż zdobiący suknię sięgając do motywów z obrazów znajdujących się w kolekcji Muzeum:
„Jacqueline van Caestre”, autor nieznany, ok. 1618-1622
„Martwa natura z winogronami, kieliszkiem wina i krabem, G. Van Deynum, ok. 1654 r.
„Apollo i Dafne, Benedetto Luti, 1707-1708
„Izabela z Czartoryskich Lubomirska”, Per Krafft Starszy, 1767
„Roztropność”, Marcello Bacciarelli, 1792-1793
„Maria Magdalena pokutująca”, Nicolas Régnier, XVII w.

Gładką suknię z wyraźnie zaznaczoną konstrukcją zdobią dwa nadruki autorstwa Zimmermann przedstawiające głowy wybranych rzeźb znajdujących się na terenie Łazienek. Jedna z nich (strona lewa) to marmurowa rzeźba wykonana przed 1800 r. „Zingarelli”. Najprawdopodobniej została zakupiona przez Stanisława Kostkę Zamoyskiego (1775-1856), podczas jego pobytu we Włoszech. Autorem przedstawienia jest jeden z najwybitniejszych włoskich rzeźbiarzy okresu klasycyzmu Antoni Canova (1757-1822).

Kolaż jest swobodnym nawiązaniem, powtórzeniem głowy posągu, przedstawiającego Zingarellę, czyli Cygankę, wróżkę, tancerkę. Druga rzeźba (strona prawa) przedstawia głowę Ateny – boginię mądrości, sztuki i sprawiedliwej wojny. Przedstawienie wykorzystane w stroju jest autorstwa Carlo Albaciniego i pochodzi z ok. 1794 r.

Suknia Wagi. Waga należy do żywiołu powietrza i znajduje się pod silnym wpływem planety Wenus. Charakteryzuje je uczciwość, silna potrzeba miłości i opanowanie.

Mniej znanym budynkiem na terenie Łazienek Królewskich jest Świątynia Egipska, która pełniła funkcję figarni. Pawilon powstał w czasach rozbudowy Łazienek, ok. 1825 r., z inicjatywy dynastii Romanowych. Projektantem był Jakub Kubicki, czołowy przedstawiciel architektury neoklasycystycznej w Polsce. Połączenie tej kreacji ze Świątynią Egipską może się wydać początkowo zaskakujące, a jest to jedna z ważniejszych realizacji w kolekcji. W prezentowanej sukni w sposób dyskretny, niemal niezauważalny, został umieszczony amulet w postaci figurki skarabeusza, jednego z najpotężniejszych symboli ponownych narodzin, bóstwa starożytnego Egiptu. Od paru lat motyw skarabeusza przewija się w narracji prowadzonej przez Macieja Zienia.

Suknia Bliźniąt. Bliźnięta to znak zodiaku podlegający żywiołowi powietrza, pozostający pod wpływem Merkurego. Bliźnięta są sprytne i błyskotliwe. Suknia jest zdobiona opalami. Jest to kamień będący amuletem Bliźniąt. Energia opalu pomaga zrozumieć zjawisko polegające na tym, że wszystko na świecie jest z sobą powiązane.

Portret Jacqueline van Caestre z kolekcji dzieł Stanisława Augusta odegrał w powstawaniu najnowszej kolekcji Maciej Zienia podwójną rolę. Z jednej strony obraz posłużył jako inspiracja do kolażu Rity Zimmermann zdobiącego suknię z kolekcji, z drugiej stał się punktem wyjścia do powstania prezentowanej kreacji. Czarna, długa suknia jest zdobiona ręcznie wyszywanym haftem w kolorze srebra. Jego elementy nawiązują do motywów kwiatowych, które były popularne w XVIII-wiecznym hafcie. Symbolika znaku zodiaku została subtelnie zasugerowana przez zakończenie haftu motywem „rogów”.

Suknia Barana. Żywiołem Barana jest ogień, planetą Mars. Barany są wytrwałe, lojalne i charakteryzuje je silna wola.

Pod tą suknią kryje się hasło: groteska. Słowo rozumiane w tym przypadku na dwa sposoby. Groteska to z jednej strony zestawienie elementów przeciwstawnych, z drugiej – rodzaj ornamentu roślinnego połączonego z fantastycznymi motywami postaci ludzkich lub zwierzęcych. W dekoracjach Pałacu na Wyspie, szczególnie na parterze, znajduje się wiele dekoracji o charakterze groteski. To była forma bliska królowi. Sala Balowa Pałacu jest pokryta malowanymi groteskami przez Jana Bogumiła Plerscha. Odnoszą się one do konkretnych sytuacji politycznych w Polsce. Często tzw. lekka forma służyła do przekazywania poważnych treści. W tym projekcie zespolono różne znaczenia groteski. Klasyczna suknia została w sposób zaskakujący połączona z trójwymiarowymi elementami, które przypominają groteskę w znaczeniu ornamentu.

Wieczorowa suknia wykonana z wyjątkowej jakości jedwabnego żakardu. Srebrny kolor i zabudowana konstrukcja sprawiają, że robi wrażenie ciężkiej „zbroi”, jednak w rzeczywistości jest wyjątkowo lekka. Główna ozdoba to wytłoczony na wysokości klatki piersiowej wizerunek lwa – symbol władzy, potęgi, odwagi i zwycięstwa. Jest to motyw obecny w różnych ujęciach na terenie Łazienek Królewskich. Figury lwów bronią dwóch XIX-wiecznych budowli – Świątyni Egipskiej i Świątyni Sybilli. Stanowią dekorację wejścia na taras Starej Oranżerii czy sceny Amfiteatru. Franciszek Pinck wykonał w kamieniu projekt Andre Le Bruna przedstawiający lwy, które stanęły od strony zachodniej fasady Pałacu na Wyspie. Motyw lwa pojawia się w dekoracjach ściennych i obrazach Pałacu autorstwa Jana Bogumiła Plerscha, nadwornego malarza Stanisława Augusta Poniatowskiego.

Suknia Lewa. Lew to znak zodiaku, podlegający żywiołowi ognia, na który szczególny wpływ ma Słońce. Lwy są ekspresyjne, bardzo zaangażowane we wszystko, co robią i charakteryzuje je wielki idealizm.

Garnitur to najbardziej męski element w modzie jaki do tej pory stworzono. W klasycznej wersji jest trzyczęściowy i składa się z marynarki, kamizelki oraz spodni. Na przestrzeni dekad kanon tego formalnego stroju zmieniał się. Liczne modyfikacje doprowadziły do powstania wielu wariacji. A w latach 30. XX w. także kobiety zaczęły nosić garnitury. Jedną z najbardziej znanych miłośniczek tego rozwiązania była Katharine Hepburn, która dzięki łączeniom męskich elementów garderoby z charakterystycznym makijażem wykreowała swój własny styl. Niezależność, przebojowość i chęć przełamywania konwenansów u kobiet w modzie były wyrażone m.in. włączaniem takich męskich elementów garderoby do mody damskiej. Nieraz było to wyrazem buntu wobec podziałów i hierarchizacji. Garnitur dodawał kobiecemu wizerunkowi cech powszechnie uznawanych za męskie, z którymi trudniej było im się przebić przez panujące stereotypy; pewność siebie, profesjonalizm, opanowanie były zarezerwowane dla mężczyzn. Inspiracją Zienia do stworzenia garniturów, o różnych fasonach i krojach, w kolekcji „Mojo”, było wyobrażenie silnej i niezależnej kobiety ponad podziałami. Tak, zdaniem projektanta, mógłby wyglądać codzienny formalny strój współczesnej mieszkanki Pałacu.

Robe manteau – to jeden z kilku XVIII-wiecznych rodzajów sukien typowych dla mody epoki Oświecenia. Jest to okazały typ sukni dworskiej z charakterystycznym długim trenem. Pierwotnie robe manteau był rodzajem codziennego ubioru, którego krój był zbliżony do kimona. Prezentowany zestaw z kolekcji „Mojo” jest połączeniem tego. jak robe manteau zmieniało się na przestrzeni dekad i jak mógłby dziś wyglądać jego odpowiednik. W tej wersji jest on zdobiony motywem kwiatowym, charakterystycznym dla dekoracji Pałacu na Wyspie, wykonanym w równie znamiennym kolorze – złota, który symbolizuje m.in. wieczność, chwałę i Słońce.

W tym komplecie projektant nawiązuje do modnego w XVIII w. w Polsce nurtu tzw. chinoiserie, czyli chińszczyzny. Charakterystyczne dla niego były zapożyczenia wybranych motywów z kultury Azji. W XVIII w. Wschodnie lub ze Wschodem kojarzone wzory swobodnie przetwarzano w Europie. Chinoiserie przewija się w dekoracji wnętrz, często gabinetów, ogrodów oraz drobnych elementów wyposażenia czy sztuce tego okresu. W epoce Oświecenie fascynacja Azją była związana zarówno z postrzeganiem ludzi Wschodu jako mędrców, jak i tęsknotą za spokojem i wyciszeniem, z którymi kojarzono orient. W Pałacu na Wyspie motyw chinoiserie jest najbardziej widoczny w gabinecie na pierwszym piętrze. Należy tu zwrócić uwagę na ponowne zastosowanie przez projektanta złota w dekoracji stroju.

Podczas gdy pozostałe garnitury z kolekcji są zachowane w odcieniach klasycznej czerni, ten jest charakterystyczny ze względu na kolor. Purpura, barwa o niezwykle rozbudowanej historii i symbolice. Z jednej strony ma silne znaczenie religijne, z drugiej jest kolorem królewskim, wybrany przez rzymskich cesarzy jako ten, który może symbolicznie oddawać ich majestat. Współczesne monarchie nadal używają purpury jako ceremonialnego koloru na specjalne okazje. Purpura jest kojarzona, podobnie jak złoto, z chwałą, władzą, bogactwem oraz godnością królewską.

Od drugiej połowy XVIII w. bardzo popularnym ubiorem domowym był szlafrok, który posiadał kilka wersji, w zależności od konkretnej pory dnia i roli jaką miał spełniać. W zbiorach Pałacu na Wyspie znajduje się portret króla, autorstwa Giovanniego Battisty Lampiego. Jest to ujęcie nieformalne, bez atrybutów władzy, przedstawiające Stanisława Augusta właśnie w szlafroku. Prezentowany komplet z kolekcji „Mojo” jest współczesną wersją królewskiego stroju robe de chambre (piżamy) w kobiecym wydaniu.

Oto jedna z najbardziej okazałych sukien wieczorowych z kolekcji „Mojo”. Forma ceremonialnej sukni dworskiej została tu sprowadzona do ciemnego, klasycznego gorsetu, który połączono z dekoracyjnym żakardowym dołem. Szczególnie przykuwa uwagę w tej realizacji kolor. Dominacja złota nie jest przypadkowa. Symbolika barwy, często wymiennie stosowanego z odcieniami żółci, jest bardzo rozbudowana. Ma ona swoje zarówno religijne (symbol sacrum i boskości), jak i świeckie znaczenie. Kolor łączony z epoką Oświecenia, z żywiołem ognia, ze Słońcem. Ze względu na wartość kruszca kojarzony z bogactwem i dobrobytem. W Pałacu na Wyspie złoto pojawia się w licznych dekoracjach wnętrz, m.in.: żółte stiuki w jadalni, złocenia sali balowej, jedwabne tkaniny w sypialni królewskiej. Przywołują skojarzenia z dekoracją najbardziej okazałej realizacji barokowej architektury francuskiej, skąd wielokrotnie czerpano wzory w XVIII-wiecznej sztuce w Polsce, z Pałacem Wersalskim. Za czasów Ludwika XIV Wersal nazywano „Pałacem Słońca”. Suknia w przewrotny sposób nawiązuje także do jednej z najbardziej charakterystycznych rzeźb Pałacu, do figury Apollo Belwederskiego, która znajduje się w Sali Balowej. Apollo to antyczne bóstwo solarne. W epoce Oświecenia symbolizował rozwój sztuk i nauk, dziedzin niezwykle bliskich królowi, zresztą także przedstawionemu w jednej z realizacji przez swojego nadwornego malarza – Jana Bogumiła Plerscha – jako obdarzonego przymiotami boga Słońca.

Skromna, krótka sukienka o bardzo ciekawej konstrukcji jest zdobiona tylko jednym elementem w dekolcie. Jest to zdobienie biżuteryjne, wykonane z kamieni, którego forma przypomina kwiat lotosu. Jeden z najbardziej charakterystycznych symboli buddyzmu oznacza czystość, potencjał i oświecenie. Sięgnięcie po ten wschodni motyw jest nawiązaniem do popularnego za czasów Stanisława Augusta nurtu chinoiserie, a także odniesieniem do nieco zapomnianej budowli na terenie Łazienek: Świątyni Egipskiej, której bramę wejściową wspierają cztery kolumny z głowicami w kształcie kwiatów lotosu – także symbolu Górnego Egiptu.

Suknia Skorpiona. Skorpion jest znakiem wodnym, podlegającym wpływowi Marsa. Skorpiony cechuje determinacja, cierpliwość i siła.

W epoce stanisławowskiej bardzo popularne w modzie były wariacje na temat fałdowań. Robe volante – ten typ sukni charakteryzował się luźnym i nieodcinanym w pasie krojem. Suknia posiadała drapowania zarówno z przodu, jak i z tyłu.

Suknia Strzelca. Strzelec podlega wpływowi ognia, a jego planetą jest Jowisz. Strzelce są szczere, otwarte i bezpośrednie.

Podczas przebudowy Łazienki Lubomirskiego przez Stanisława Augusta zmieniono funkcję znajdującej się w budynku rotundy tworząc w tym miejscu panteon najważniejszych dla króla władców. Umieszczono tam posągi królów Polski: Kazimierza Wielkiego, Zygmunta I, Stefana Batorego i Jana III Sobieskiego. Nad przejściem znajdują się także popiersia trzech rzymskich Cesarzy: Tytusa, Trajana i Marka Aureliusza. Salę obiega łacińska inskrypcja „Utile mundo editi in exemplum” [„zostały postawione jako wzór na pożytek światu”]. Wyżej, na czaszy nakrywającej pomieszczenie kopuły, znajdują się cztery namalowane przez Marcelego Bacciarellego alegorie Mądrości, Męstwa, Sprawiedliwości i Łaskawości. Prezentowana suknia poprzez formę, kolor i splendor nawiązuje to tej części Pałacu oraz cnót przedstawionych w znajdujących się w niej obrazach.

Suknia Ryby. Ryby podlegają żywiołowi Wody, na który wpływ mają Neptun oraz Jowisz. Ryby są bardzo emocjonalne, empatyczne i mają świetną intuicję.

Dezabile, chemise, robe volante – wszystko to są XVIII-wieczne rodzaje ubiorów, które pełniły funkcję nieformalnych strojów, raczej oszczędnych w formie i zdobieniach, doskonałych na spotkanie z przyjaciółmi, popołudniowy spacer czy zakupy. Pierwotnie taki komplet składał się z luźnej spódnicy i równie swobodnej góry. Późniejsze chemise, pochodne dezabili, otrzymały jeszcze bardziej surową formę, przez co zerwały z tradycją dopasowanych u góry kreacji. Prezentowany projekt jest wariacją na temat współczesnej pochodnej dezabilu. Komplet został zredukowany do luźnej, swobodnej góry, która ma formę płaszcza przewiązywanego w pasie. Jego kolor nawiązuje do odcienia królewskiej purpury.

Głównymi kobiecymi postaciami mitologicznymi, które były inspiracją zaczerpniętą z dekoracji Pałacu na Wyspie do powstania projektów kolekcji „Mojo” są: Afrodyta, Flora, Atena oraz Psyche. Delikatna wieczorowa suknia jest inspirowana postacią bogini duszy, która słynęła z nieprzeciętnej urody, Psyche. Subtelne motywy kwiatowe na ramionach kreacji nawiązują do skrzydeł – ze względu na drugie znaczenie imienia (psyche, gr. motyl) bogini nieraz była przedstawiana ze skrzydłami. W królewskim gabinecie portretu znajdują się świeczniki z postaciami Zefira i Flory oraz Amora i Psyche wykonane przez wybitnego francuskiego rzeźbiarza Étienne'a Maurice'a Falconeta.

Jak podają źródła, największą miłością króla Stasia była księżna Katarzyna Aleksiejewna, późniejsza caryca Rosji. Związek ten nigdy nie został sformalizowany. Historie głoszą, że król prowadził bujne życie uczuciowe, a jedyną domniemaną żoną króla miała być Elżbieta Grabowska, wdowa po generalne wojsk litewskich. W kwestii tego związku do dziś spierają się historycy i nie ma jednoznacznego stanowiska. Za panowania Stanisława Augusta Poniatowskiego w okolicy Łazienek, na placu na Rozdrożu stał dom, zwany Rozdróż, w którym podobno mieszkała towarzyszka życia króla, Elżbieta Grabowska. Istnieją też zapisy wskazujące na jej zamieszkanie w Białym Domku na terenie Łazienek.

Suknia Panny. Panny są związane z żywiołem Ziemi i podlegają wpływom Merkurego. Cenią piękno i jakość przedmiotów, które je otaczają. Są wymagające i romantyczne.

Na parterze Pałacu na Wyspie, w jadalni, odbywały się słynne obiady czwartkowe. To tu ludzie kultury, nauki i polityki co czwartek zasiadali do wspólnego stołu w towarzystwie króla, często prowadząc dysputy o wadze państwowej. Sala jest ozdobiona elementami o charakterystycznym kolorze porfiru, który był popularny w antyku. Suknia w geometryczne wzory jest propozycją projektanta na współczesne spotkanie obiadowe.

Epoka Oświecenia to czas rewolucji. Stopniowo zaczęto odchodzić od znanych form barokowych. W Europie coraz bardziej przebijały się nowoczesne rozwiązania z Francji i Anglii. W modzie zrezygnowano z okazałych i ciężkich sukien na rzecz lekkich, zwiewnych rozwiązań. Prostota, umiar i subtelność. Dążenie do redukcji liczby elementów i wygody. Prezentowana kreacja jest dzisiejszym wyrazem coraz silniej pod koniec XVIII w. widocznych tendencji w sposobie myślenia – czysta forma, prosta konstrukcja: gorset połączony z spódnicą. Kluczowym akcentem jest kolor – czerwień to barwa władzy i królestwa. Symbolizuje siły witalne, życie i piękno. To także kolor Ziemi, jednego z żywiołów.

Suknia Raka. Raki są związane z Księżycem, a ich żywiołem jest woda. Raki są sentymentalne i bardzo wrażliwe. Mogą sprawiać wrażenie nieśmiałych.

Ornament sukni jest inspirowany motywem wieńca laurowego – symbolu chwały i zwycięstwa. W starożytności przyznawano go uczonym, artystom, postaciom wybitnym, które miały znaczące osiągnięcia w danej dziedzinie. W Pałacu na Wyspie ta symbolika jest zaznaczona subtelnie jednakże nie należy umniejszać znaczenia jednego z najbardziej popularnych motywów do dziś kojarzonych z triumfem. Jedną z głównych idei króla było, aby Pałac wyrażał triumf Rzeczypospolitej. W salach Pałacu znajdują się dekoracyjne medaliony wykonane w warsztatach królewskich w ostatniej ćwierci XVIII wieku, które przedstawiają putta niosące wieńce laurowe. W Sali Balowej nad trójkątnymi szczytami jońskich portyków zdobionych rzeźbami znajdują się orły z rozpostartymi skrzydłami. Na głowach mają wieńce laurowe.

Inspiracją do powstania tej wieczorowej kreacji był róg obfitości. Jest to określenie wywodzące się z mitologii greckiej i, podobnie jak złoto, jest symbolem dostatku i dobrobytu. Suknia nawiązuje do tego motywu formą oraz ornamentem zbliżonym do szamerunku układającego się w „rogowate” kształty na pelerynie. Przechodząc przed Pałacem na Wyspie można przeoczyć znajdującą się na tarasie rzeźbę z 1855 r. uosabiającą rzekę Tyber autorstwa Ludwika Kauffmana. Tyber jest przedstawiony jako umięśniony starzec. Na głowie ma kwiatowy wieniec, na kolanach trzyma róg obfitości, który wypełniają owoce, kłosy zbóż i rośliny.

Suknia Koziorożca. Osoby spod znaku Koziorożca podlegają wpływowi Saturna, ich żywiołem jest Ziemia. Koziorożce stoją obiema nogami na ziemi i są nastawione na osiągnięcie celu, który potrafią zrealizować.

Suknia ta odnosi się nie tylko do rozumienia byka w kategoriach astrologicznych, jako jednego z 12 znaków zodiaku. Byk to także symbol głównego rezydenta Pałacu Stanisława Augusta Poniatowskiego, herbu Ciołek, czyli „młody byk”. W ikonografii tego miejsca byk pojawia się kilkukrotnie. Nie wszystkie z nich się zachowały, tak jak niektóre elementy wyposażenia wnętrza; niektóre powstały już po śmierci ostatniego króla Polski. Przed wejściem do Pałacu znajduje się rzeźba uosabiająca rzekę Bug (Tyber). Kamienną figurę wyrzeźbił Ludwik Kauffman. Stanęła w 1855 r., w miejscu XVIII-wiecznego posągu rzeki Bug, autorstwa Tommasa Righiego. Bug jest przedstawiony jako sędziwy, ale krzepki i muskularny, nagi starzec. Na głowie ma kwietny wieniec, na kolanach róg obfitości. Postać wspiera się na leżącym za jego plecami małym byku, który może być nawiązaniem do znajdującego się obok rzymskiego Tybru, Forum Boarium, gdzie handlowano bydłem lub do herbu głównego mieszkańca i inicjatora zmian w Pałacu na Wyspie, czyli Stanisława Augusta Poniatowskiego herbu „Ciołek”.

Suknia Byka. Żywiołem Byka jest Ziemia, a planetą Wenus. Byki nie podejmują pochopnych decyzji, pragną czerpać z życia pełnymi garściami i są niezwykle wytrwałe.

Jak podają źródła, największą miłością króla Stasia była księżna Katarzyna Aleksiejewna, późniejsza caryca Rosji. Związek ten nigdy nie został sformalizowany. Historie głoszą, że król prowadził bujne życie uczuciowe, a jedyną domniemaną żoną króla miała być Elżbieta Grabowska, wdowa po generalne wojsk litewskich. W kwestii tego związku do dziś spierają się historycy i nie ma jednoznacznego stanowiska. Za panowania Stanisława Augusta Poniatowskiego w okolicy Łazienek, na placu na Rozdrożu stał dom, zwany Rozdróż, w którym podobno mieszkała towarzyszka życia króla, Elżbieta Grabowska. Istnieją też zapisy wskazujące na jej zamieszkanie w Białym Domku na terenie Łazienek.

Suknia Panny. Panny są związane z żywiołem Ziemi i podlegają wpływom Merkurego. Cenią piękno i jakość przedmiotów, które je otaczają. Są wymagające i romantyczne.

Przez prawie cały XVIII w. najbardziej popularnym typem reprezentacyjnej sukni była robe à la française, czyli suknia francuska. Początki tego rodzaju ubioru datuje się na lata 30. kiedy charakter sukni w stylu francuskim był najbardziej nieformalny. Z czasem, kolejne wersje stawały się coraz bardziej eleganckie i wyszukane. Doczekała się ona nawet swojej młodszej wersji, czyli robe à la polonaise. Suknię tworzyły dwa elementy: dopasowana góra oraz suknia na stelażu. Ubiór mógł się różnić fasonem, ilością koronek i rodzajem zdobień, jednak jego baza stanowiła najbardziej popularny typ sukni w XVIII w. Projektant tą realizacją składa hołd ówczesnej modzie europejskiej przekształcając elementy tego modelu do współczesnych prostych form nie odbierając jej elegancji i szyku.

ZAPROSZENIE NA WYSTAWĘ

MAKING OF - PRZYGOTOWANIA KOLEKCJI "MOJO"

 

FILM Z POKAZU